Wat een verschil met gisteren… Het zonnetje schijnt stralend. Ben met mijn jas open naar de fysio gelopen. Tien!!! minuten te laat, dat wel. We waren gisteren weer veel te laat naar bed toe gegaan. Lief zou om half 8 opstaan. Dus de wekker gezet. Mèt snooze-functie. Nu ben ik niet van de rappe als dat ding begint te zoemen. Dus elke keer een por van lief om hem af te drukken. Op een gegeven moment maar op de knop geduwd om de wekker helemaal uit te zetten. En me nog ‘eventjes’ lekker gedraaid. Om mijn ogen weer open te doen om half 10. Het tijdstip waarop ik dus bij de fysio word verwacht. Kolère… Snel uit bed gesprongen, naar de badkamer, plassen, snel wat koud water in mijn gezicht geplenst en aankleden. Dan op een drafje naar de fysio. Want ik kan niet zonder mijn wekelijkse lymfdrainage. Mijn arm is weer een beetje veel buiten proporties aan het groeien. Gelukkig heeft ze in die 20 minuten ipv een half uur toch nog wat verbetering kunnen brengen. Zit nu even bij te komen. Want mijn manier van wakker worden en ochtendritueel is het niet. Ben een beetje van slag af, zeg maar. Toen ik op die tafel lag, kreeg ik me toch pijn in mijn knieën. Ja, die zijn zo stram als die van een vrouwtje van 80 als ik net uit bed kom. Als ik dan als een jonge hinde door het dorp loop (nou ja, zo moest het lijken) is dat teveel van het goede. Dan gaan ze protesteren. Was ook niet helemaal bij de les. Had mijn eerste bak koffie en mijn peukje gemist. Raar, hoe je toch went aan bepaalde rituelen. Lief is nog niet uit bed te branden. Heb naar boven gebeld dat de koffie klaar was. Kreeg als antwoord dat zijn ochtend toch al naar de kl*te was (‘s morgens is meneer niet zo spraakzaam en dat ik om kwart over 11 maar moest roepen. Och ja, geeft mij de tijd om bij te komen. En hopelijk is zijn hummetje dan wat beter. Zoniet, is dat ook geen probleem. Om half 1 vertrekt ie naar zijn werk. Dat uur kom ik wel door. Wil vanmiddag graag vroeg beginnen met bellen. Vanaf 1 uur kunnen we starten. Dan ben ik lekker al om 4 uur klaar. Heb ik nog even wat tijd voor mezelf voor ik aan de frietjes begin. Want dat is hier op woensdag altijd vaste prik. Zelfgemaakte frietjes, met een lekkere salade. Morgen wordt het spaghetti. Daar had lief gisteren al zo’n trek in. Maar toen had ik nog teveel restjes van de vorige dag. En ik heb vroeger thuis altijd geleerd dat eten weggooien zonde is. Dus meneertje had pech. Eerst de restjes opeten. Zo, nog een bakkie en een peuk dan ben ik weer in mijn ritme…

Het is zo lang geleden dat ik weer eens iets op mijn weblog heb geplaatst. Eigenlijk zou ik me moeten schamen. Maar dat doe ik lekker niet.. Puh… Nee, de reden waarom ik zolang afwezig was, is gewoon een goede reden. Het gaat namelijk vrij goed met me. De borstkanker begint stilletjes aan naar de achtergrond te verdwijnen. Natuurlijk kan ik het niet helemaal vergeten. De bijwerkingen van de Arimidex, de oedeemarm en het littekenweefsel dat regelmatig opspeelt, herinneren me dagelijks aan wat gebeurd is. Maar ik heb er mee leren omgaan. Ik ben ook druk bezig. Werk gemiddeld zo’n 20 uur per week. Vier uurtjes in de week voor de overblijf, vijf dagen in de week voor een callcenter van thuis uit. Dat doe ik dan 3 uurtjes per dag. Nee, ik ben niet zo’n typetje dat je iets probeert aan te smeren via de telefoon. Ik doe telefonische onderzoeken. Klanttevredenheidsonderzoeken of anders onderzoeken van de Europese commissie. Verder ben ik ook postbezorger geworden. Normaal gesproken enkel op zaterdag, maar ik ben ook de vaste invalskracht bij ziekte en/of vakantie van de collega’s. Mijn vaste wijk is er eentje van 2,5 uur. De andere 2 wijken nemen 2 uur in beslag. Zo kom ik toch aan mijn beweging en buitenlucht. En kan ik mijn energie en conditie op peil houden. Jullie zien het: het gaat goed met me. Verder zijn we ook nog opnieuw begonnen met de verbouwing. Door mijn ziekte en andere zaken, heeft die vrij lang stil gelegen. Dit jaar hebben we al heel wat werk verzet. En dat allemaal zonder thuishulp. Want nadat ik me boos had gemaakt op de mevrouw van de WMO, heb ik dat afgezegd. Had ook een hulp van niks. Wat zij deed, kon ik ook… en beter ;o) Neuh… deze dame is goe bezig… Ik heb bij Zeelandnet nog steeds een weblog dat ik wel regelmatig bijhield. Misschien dat ik twee aparte weblogs bijhoudt, het kan ook zijn dat ik af en toe van de ene naar de andere copieer. Zeelandnet is toch meer voor de Zeeuwse bevolking. Daar is het ook een stuk moeilijker reageren als je geen klant bent. Doordat ik regelmatig mailtjes ontvang van wat er allemaal veranderd is bij weblog.nl kwam ik even een kijkje nemen. Vandaar de vernieuwde interesse. Benieuwd of ik het dit keer volhoud. Ik hoop het. Ik hoop ook dat de lezers van dit weblog terug komen. Kan snappen dat er een heleboel hebben afgehaakt, maar ik ga het even aankijken… Kan er nog altijd mee stoppen als blijkt dat ik TE lang heb gewacht… Nou, dit was dus de hernieuwde kennismaking… Tot laters…

Een hele poos geleden. Heb een flinke januari-dip gehad (eigenlijk tot een stuk in februari) met de paar mooie dagen die we gehad hebben, ben ik er gelukkig weer bovenop gekrabbeld. Was gewoon weer ff moe van alles… Wil weer ‘gewoon’ zijn. Maar die arm die blijft maar opspelen. Ben nog steeds volop aan het solliciteren. Kreeg gisteren bij het CWI te horen dat ik maar beter kan uitkijken naar een baantje zoals ik had. Callcenter, dus… En dat was eigenlijk het laatste wat ik wilde. Maar door die arm zijn de mogelijkheden zo beperkt. Wie neemt nou iemand aan die weinig of niet mag/kan tillen, bij wie het risico dan groot is dat ze even totaal niks meer kan met die arm? Geen enkel slim nadenkend bedrijf, natuurlijk. Nu komt ook nog het feit dat ik maar 3 maanden een ww-uitkering heb. Te kort om een betaalde herscholing te krijgen. En als je ziet wat die cursussen allemaal kosten!!! Om gek van te worden. Vanmiddag moet ik naar Terneuzen. Daar gaan ze een test doen om te kijken wat mijn mogelijkheden zijn. Weet totaal niet hoe dat in zijn werk gaat… en dat is niets voor mij. Houd niet zo van verrassingen. Zoals iemand op mijn andere weblog al aangaf: ik heb er waarschijnlijk al teveel gehad in het leven… en meestal niet zulke aangename. Doordat W. ook maar 24 u werkt en arbeidsgehandicapt is, is er misschien bij de gemeente een potje waaruit herscholing betaald zou kunnen worden. We zien wel… Heb nu 2 bedrijven aangeschreven cq gemaild die thuiswerkers zoeken voor callcenterwerk. Want er moet toch geld in het laatjes komen, he… Heb het al vaker gezegd: Er wordt zo vaak opgemerkt tegen kankerpatienten: nu moet je van het leven genieten… nou, als ze dan bij de tumor ook nog eens een grote zak geld zouden geven, dan is dat mooi meegenomen… Klinkt misschien hard, maar het is jammer genoeg de waarheid… Nog snel ff boodschappen doen en dan maar op naar Terneuzen… Zal proberen hier iets vaker aan wezig te zijn. Anders kunnen jullie ook eens een kijkje nemen op : www.zeelandnet.nl/weblog/data/rijmelarij/  Da’s gewoon een kul logje waarin ik mijn dag in rijmvorm beschrijf… Moeilijker reageren voor niet leden van Zeelandnet. Zal proberen er eens een gastenboek bij te doen… Wie weet…

Het gaat goed met me, hoor… maar heb gewoon ff behoefte aan een totale blog pauze… Hoofd leeg, fantasie verdwenen… Winterdippie?? Jullie zien me weer verschijen…

Lieve lezers van dit weblog,

Zeelandnet heeft een wedstrijd uitgeschreven voor de beste community van het jaar. De eerste prijs is een jaar lang gratis internet. En dat zou ik zooooooo graag willen winnen. Mag ik jullie vragen een mailtje te sturen naar de webmaster van Zeelandnet? Meer info kun je vinden op deze link: http://www.zeelandnet.nl/communities/index.php?id=8

Willen jullie mijn community eens goed bekijken?? Ga dan naar deze link: http://communities.zeelandnet.nl/data/borstkanker/

Bij voorbaat mijn hartelijke dank… Annemie.

Yes!!! Vrijdagmorgen om 20 voor 10 is Deng op Schiphol geland. Pfffff…. Wat een opluchting. Toen ze hier aankwam, tranen… ‘s Avonds kwam ze samen met ex nog even terug om Wilfried goeiedag te zeggen en ze was zooooo moe. En weer traantjes. Ze had voor mij een prachtig armbandje met blauwe hartvormige steentjes mee en bijpassende oorbelletjes. Lief, he… Binnen kort even een langere log, maar heb het nu ff druk, druk en ja…druk. Morgenvoormiddag naar het CWI voor een intake gesprek. ‘s Middags 4 uur werken. Misschien dat ik dan begin met de spullen op te ruimen om plaats te maken voor de kerstspullen. De rest van de week, tot en met donderdag 4 uur werken voor het callcenter en dinsdag, donderdag en vrijdag ook nog het uurtje overblijf. Donderdag is mijn laatste werkdag voor het callcenter. Tussendoor dus de kerstversiering in orde brengen, nog een paar kerstkaarten maken en de kaarten klaar maken om te versturen. Maar als deze week afgelopen is, heb ik eindelijk een beetje rust. Hoop snel een andere baan te vinden, maar even pas op de plaats is toch lekker. Heb het hele jaar door geen vakantie opgenomen. Omdat ik wist dat het einde van mijn job er aan zat te komen. Dus tot later maar weer eens.

De Thaise vriendin van ex en mijn vriendin, heeft weer een visum voor 3 maanden. Van 1 december tot 28 februari. Op 1 december zou ze vertrekken uit Bangkok. Doordat ex verkeerd op de papieren had gekeken, verwachtte hij haar op 2 december om 9u ‘s morgens op Schiphol. Dat had hij ook steeds tegen Deng gezegd. Met als gevolg dat Deng dacht om 14u30 te gaan vliegen. Komt ze op het vliegveld aan, bleek het vliegtuig al lang vertrokken te zijn. Ze had om 02u30 (Thaise tijd) horen te vliegen en was dan op zaterdag 1 december om 9u Nederlandse tijd aangekomen. Jeetje, wat nu??? Tranen met tuiten… Terug naar de dame die haar ticket regelt. Die had een ander ticket voor haar aangemaakt en ze zou maandag 3 december aankomen. Wat bleek: Het was een overbooking ticket. Zonder nummer. Alleen als er een plaatsje vrij kwam in het toestel, kon ze mee. En dat was jammer genoeg niet het geval. Na heel wat heen en weer gebel tussen Nederland en Thailand, was er dan via een klein reisbureau in Bangkok toch een ticket geregeld. Dit keer een vast plaatsbewijs. Ex was blij. Vanmorgen om 9 uur zou Deng op Schiphol zijn. Wat gebeurde er toen??? Nee… te erg voor woorden. Blijkbaar een onbetrouwbaar reisbureau. De meneer had een uur voor het inchecken gebeld dat Deng niet meer ging vliegen en dat het geld terug op zijn rekening moest worden gestort. Deng kon weer niet vliegen. Met een smoes heeft iemand anders die man naar het vliegveld gelokt, waar hij door de luchthaven politie in de boeien is geslagen. Vanmorgen moest hij onder politie begeleiding het geld van zijn rekening afhalen en dan zou Deng een nieuw ticket kunnen kopen. De stand van zaken tot nu toe: Deng heeft de helft van het geld. Over een uurtje zou de tweede helft loskomen. Dan kan ze nog snel proberen een ticket te pakken te krijgen. Moet ze wel eerst weer langs de ambassade om haar visum te laten controleren. Ex gaat, als ze eenmaal de centen binnen heeft, contact opnemen met China Airlines. Zij doen toch zaken met die reisbureau’s? Misschien kunnen zij er voor zorgen dat ze zo snel mogelijk een vlucht heeft. Want haar visum blijft toch maar geldig tot 28 februari. Al die dagen is ze nu al kwijt… En als je verliefd bent, telt elke dag… Zit hier te duimen dat alles zo snel mogelijk in orde komt… Word vervolgd dus…

Poeh… wat een opluchting. Gisterenavond en vanmorgen was ik niet te genieten. Ben pas om kwart voor 3 naar bed gegaan. Presteerde het vanmorgen om ruzie te maken met W. over wie nou zijn bed uit moest om koffie te zetten. Eenmaal in het ziekenhuis waren we gelijk aan de beurt om voor het deurtje van de oncoloog te gaan zitten. Toen hij buiten kwam met de patient die voor me aan de beurt was, keek hij me maar even aan en gelijk weer weg… Zie je wel? zei ik tegen W. Het is niet goed. Hij durft me niet recht in de ogen te kijken. Toen hij daarna ook nog even wegging, ging mijn fantasie met me op de loop. Die is naar de mammacare verpleegkundige. Om alvast te verwittigen dat ik er aan kom. Nee, echt ik had het niet meer. En toen werden we binnen geroepen. Ik kreeg gelijk een hand van hem en een felicitatie. De botscan was goed!!! Geen uitzaaiingen in de botten. Dan de longfoto’s. Daar was wel iets op te zien. Maar geen uitzaaiingen!!! Wel is mijn rechterlong beschadigd door de bestraling. Dat in combinatie met het roken, zorgt voor kortademigheid en dat rauwe hoestje. Mijn rug en heup, dat komt dus vast door de Arimidex. Hij wilde best een ander middel voorschrijven, maar heb er toch voor gekozen om tot februari 2011 Arimidex te blijven slikken. De bijwerkingen daarvan (hoe vervelend en pijnlijk ook) ken ik tenminste. En dan weet ik dat ik me niet bezorgd hoef te maken. Aangezien ik nog steeds blijf volhouden dat ik maar 1 keer per jaar op controle wil, heb ik nu in november 2008 een afspraak voor een dexameting (om te kijken of er al dan niet meer botafbraak is) en op 2 december 2008 terug een APK. Verder moet ik vanaf nu ook kalktabletjes slikken. Aangezien ik niet zo’n tiepetje ben dat veel melkproducten nuttigt (op melkchocolade na dan ;o) ) is dat wel nodig. Maar ikke ben blij… Ikke is weer goedgekeurd… Iedereen die met me meeleefde, duimde, kaarsjes brandde: HARTSTIKKE BEDANKT!!! Het heeft geholpen!!!!

De Amazones, een forum en website voor jonge vrouwen met borstkanker heeft in reactie op de stomme actie van Cosmopolitan gereageerd met een oproep om een foto van gehavend decollete te plaatsen. In plaats van de dag van het decollete, werd het de dag van het decolleNEE. Zie HIER.

Gisteren dus de controle bij de internist/oncoloog. Nu had ik er al een hele tijd geen goed gevoel over. Had heel veel last van mijn rug, gewrichten en spieren. En dan was er natuurlijk ook nog dat akelige hoestje, dat steeds verdween om even later weer terug te komen. Al die tijd stak ik het op bijwerkingen van de Arimidex. Het anti-hormoontabletje dat ik 5 jaar lang moet slikken. Uit eerdere gesprekken met de arts had ik begrepen dat dat kleine rottabletje me 2% winst gaf. TWEE procent minder kans dat er uitzaaiingen kwamen. Ik was dan ook zeker van mijn zaak. Ik ging stoppen met de anti hormoonkuur. Dit had ik niet over voor die paar procentjes. Hoe dichter de dag van mijn afspraak echter kwam, hoe onzekerder ik werd of alles wel door dat pilletje kwam. En toen ik in het ziekenhuis op mijn beurt zat te wachten was ik eigenlijk al overtuigd dat de dokter slecht nieuws voor me had. Lotgenoten zullen dat wel herkennen. Nou om te beginnen: het geen onderzocht was in mijn bloed was OK!!! Het TSH hormoon (wordt jaarlijks gecontroleerd omdat ik een groot deel van mijn schildklier kwijt ben) was in orde. De leverwaarden waren goed, en ook de CA125 (kankermarker voor het buikvlies) was tiptop. Maar toen begon het dus. De oncoloog vond wel dat ik heel veel last heb van de Arimidex. Maar volgens hem zit ik helemaal fout met mijn percentages. Ik wist dat er een reeele kans bestaat dat er uitzaaiingen komen. Ik heb 2,5 jaar met uitzaaiingen in mijn okselklieren rondgelopen, niet alle aangetaste klieren waren ingekapseld en mijn tumor was Her2neu+, wat betekent dat ie heel agressief is. Nu blijkt dat ‘statistisch’ gezien de kans op uitzaaiingen op 40% ligt. En door de Arimidex kan die bijna gehalveerd worden. Dus bijna 20%. De meeste antihormoon tabletten bevatten dezelfde stoffen, dus iets anders proberen is niet echt een optie. Er is wel een nieuw middel gekomen (ik dacht Arimisin, maar weet het niet meer zeker) en dat bevat andere stoffen. Nu moet ik een maandje stoppen met de Arimidex. Zijn mijn klachten dan verminderd, gaan we kijken om over te stappen op dat nieuwe middel. Zijn mijn klachten niet verminderd, dan moet ik de keuze maken tussen stoppen of doorgaan. Tja, en met de hierboven genoemde cijfers, denk ik toch dat ik de pijn voor lief neem. Toch wil de dokter zekerheid. Heb gisteren al meteen een longfoto moeten laten maken en dinsdag mag ik weer eens naar Vlissingen voor een botscan. Dit om uit te sluiten dat de klachten toch van uitzaaiingen komen. Jeetje… begint het gedonder weer. Nooit eens rust in mijn hoofd en aan mijn lijf. Op 27 november heb ik dan een afspraak met de internist/oncoloog en gaan we alles bespreken. Gisteren en vanmorgen liet ik toch de moed even zakken, maar nu heb ik zoiets van: mij krijgen ze zomaar niet klein… LUCTOR ET EMERGO (Ik worstel en ik kom boven) De uitslag eind november MOET goed zijn… Dat wordt mijn mantra voor de komende weken… hetisgoedhetisgoedhetisgoedhetisgoed………. Ze gaan me verdorie niet om de 2 jaar slechte berichten geven… Want dan word ik boos ;o) En een boze Annemie???? Daar kun je beter voor uit kijken…. ;o)